فرق فولاد ST37 و ST52؛ ترکیب شیمیایی، استحکام و کاربرد

ST37 و ST52 دو گرید پرکاربرد فولاد ساختمانی هستند که در تولید لوله، پروفیل، ورق و مقاطع فولادی استفاده می‌شوند. در این مقاله تفاوت این دو فولاد را از نظر ترکیب شیمیایی، خواص مکانیکی، جوش‌پذیری و کاربرد بررسی می‌کنیم.

ST37 و ST52 چه هستند؟

این نام‌گذاری از استاندارد قدیمی آلمان DIN 17100 آمده است. حرف ST مخفف Stahl (فولاد) و عدد آن تقریباً حداقل استحکام کششی بر حسب kgf/mm² است: حدود ۳۷ برای ST37 و حدود ۵۲ برای ST52. امروزه در استاندارد اروپایی EN 10025، معادل ST37 گرید S235 و معادل ST52 گرید S355 است. عدد این گریدها حداقل استحکام تسلیم بر حسب مگاپاسکال است.

مقایسه خواص مکانیکی

مقادیر برای ضخامت‌های معمول (تا ۱۶ میلی‌متر) طبق EN 10025 است و با ضخامت تغییر می‌کند.

ترکیب شیمیایی

هر دو فولاد کربنی کم‌کربن هستند. تفاوت اصلی در منگنز است: ST52 حداکثر حدود ۱٫۶٪ منگنز دارد که استحکام آن را بالا می‌برد، در حالی که منگنز ST37 کمتر است (حداکثر حدود ۱٫۴٪). کربن هر دو در حدود حداکثر ۰٫۱۷ تا ۰٫۲۲ درصد است که جوش‌پذیری خوبی به آن‌ها می‌دهد.

جوش‌پذیری و شکل‌پذیری

هر دو گرید به‌خوبی جوش‌پذیرند. ST37 به دلیل کربن معادل کمتر، جوشکاری و خم‌کاری آسان‌تری دارد. در ST52، به‌خصوص در ضخامت‌های بالا، رعایت دستورالعمل جوشکاری (مثل پیش‌گرم در صورت نیاز) اهمیت بیشتری دارد.

کاربرد ST37 و ST52

ST37

• سازه‌های سبک و عمومی
• لوله‌های انتقال آب و تأسیسات
• قطعات کم‌بار و ساخت‌وساز عمومی

ST52

• سازه‌های سنگین، پل‌ها و سوله‌های دهانه بزرگ
• ستون‌ها و تیرهای پربار
• ماشین‌آلات و جرثقیل‌ها
• لوله‌ها و پروفیل‌هایی که فشار یا بار بیشتری تحمل می‌کنند

کدام را انتخاب کنیم؟

اگر بار و فشار طراحی معمولی است، ST37 اقتصادی‌تر است. اگر می‌خواهید با ضخامت یا وزن کمتر به استحکام بالاتری برسید، ST52 گزینهٔ بهتری است، چون با حدود ۵۰٪ استحکام تسلیم بیشتر می‌توان مقطع سبک‌تری انتخاب کرد. انتخاب نهایی باید بر اساس محاسبات طراح سازه یا مشخصات فنی پروژه باشد.

پرسش‌های متداول